काजळ

पडद्या आडचा मी

निशब्द ती

मला समजुन घेतले असते तर

माझी स्वप्नंपरी

माझा स्वभाव

जगावेगळा तो माझा बाप

दिड दिवसांची लव स्टोरी

माझी आवड

नावापुरते प्रेम

आयुष्य हातातून सुटलं

ठासुन भरलेला असतो

प्रेमाला कमी लेखत

निरागस चेहरा तुझा

नको मला तु अन्....

म्हणून मी शांत होतो

भोबाटा माझा

ओळखीची अनोळखी नाती...

शोधशील वेड्यागत मला...

स्वप्नातच मी बरा होतो

ताई

शेवटी एकटाच...

सारं कळुन सुद्धा

वटपौर्णिमा

नशिबाची खेळी

होय मी शरीर विकते

मी जर नसते तर....?

समजतं नसेल

पहिला पाऊस...

मतलबी दुनिया

लाड लाड पाहु नको...

ती भाव घाते

शब्द वाचतो...

स्वप्नं परी

बेधुंद सखे

नको सखे अबोला

पत्र माझं...

होकाराची गुळणी

मन माझं

भाव मनातला माझ्या

सारं काही कळुन सुद्धा..

कधी कधी...

ती म्हणते....

फुलपाखरू होऊन...

दोष तुझ्या सौंदर्याचा..

चुकलं माझं....

मला समजुन घेईल...?

असं काही प्रेम करेल

तुझा सहवास सखे

प्रेम तुझा रंग कसा..?